Soncillo (Burgos) 2007 kronika

KOLDO ETORRI DA?

Haur Hezkuntzan zerrenda pasatzean ume txikiek horrelaxe galdetzen dute egunero: Koldo etorri da? Eta guk ere horrela eman genuen asteburua : Koldo etorri da? Eta, egia esan, larunbatean gaueko hamarretan egongelako atetik bere burua erakutsi zuenean, ametsetan ote ginen ez genekien.

Bilbotik atera ginenean eguraldia goibel zegoen baina Villasana aldera are gehiago  belztu zen eta tanta potoloak kotxeko parabrisean gure esperantza zapuzten ahalegintzen ziren.

Goizeko bederatzi eta erdiak zirela Incinillas-en Bilbotik joandakoak –bederatzi guztira- gehi lau lagun gehiago elkartu ginen –13 madarikatua berriro ere-. Malefizio apurtzeko Koldo Gasteizkoa  falta zen eta hamaikak zirela Koldo etorriko da? Rafari galdetu nion eta Rafak baietz uzte zuela baina Koldorekin zaila zela asmatzea.

Bizikletak prestatzen ari ginela –herriko gizon batzuk guri begira-  zerua beltza mehatxuka aritzen zen eta txubaskeroa  jantzi  genuen, baina handik bost minutura eguzkia atera zen eta  ea arropa guztia kenduta denok  krema emateari ekin genion – “Rafa” gure geisa izan ezik.

Iratxe “pipermina” “Marta eman irteera ” eskatzen hasi zen eta Koldo ez zenez agertzen 

pedalei eragin genien “Los Hocinos” izeneko haitzartetik Valdivielso arana zeharkatzen. Saiak adi gure gainean eta gu adi ere haien azpian haratustelaz gain bestelako gustu berriak garatzen ari direla jakinda.

Cerecedan gelditu ginenean bi unitate falta zirela eta Klemenek radio bat bere “aran zoroa ”  koloreko bizikleta apurtuta zuela konturatu ginen. Zorionez unitate guztiak elkartu ginen eta Panizareserako bidea hartuta Borjak bere aste honetako “Irati Extrem” lasterketarako entrenamenduak hasi zituen aldapa guztiak birritan igotzeko aprobetxatzen eta pelotoian Eritroproyectina hartzen hasi ote den xuxurlatzen zen inbidiaz eta gorrotoz begiratzen genion bitartean eta “Operazion puerto ” famatuaren berrargitalpen aurrean egongo ez ote ginen.

Tartaleserako igoeran ere bera lehena izan zen behean geundela “hortik igo behar dugu?”aldapa ikustean  behin eta berriro galdetu arren, “Piper” eta “Silfi” gertutik jarraitu bazuten ere. “Tartales de los montes” herri xarman horretatik “La tesla” mendikatera igotzen da. Handik “Trespadernerako ikertu gabeko pista ateratzen da.

Noizean behin Koldori buruz zer genekien Rafari galdetu eta izara arazoak zela eta –ez dakigu ze motakoak- ohean geratzea erabaki zuela jakin genuen. Baina Klemen bizikleta konpontzera joan zenez 13 zenbakiko malefizioa apurtuta zegoen. Puente Arenasen eguerdiko ordu-biak  eta erdiak zirela hamaiketako egin genuen. Eguraldia lagun bai  baina ez luzerako urrunetik Borjak ekaitzaren burrunbak entzun zituen eta.  Incinillasera ailegatu ginenean  Kepak, Jesusek, Iratxek,Asierrek eta Asierrek Soncillorako bidea hartu zuten eta besteak,  kotxeetan ezkutatu ginen  ekaitzari muzin eginez. Jabi eta biok Villarcayora abiatu ginen eta eroritako txingorraren tamainara ikusita beldurtu ere besteek ezkutatzeko tokirik topatuko ote zuten itxaropenarekin. Zorionez txingorra tokiko kontua izan zen eta ailegatzean, zuten “harrikada” ohikoa zela konprobatu genuen.

Carlos, aterpetxeko arduraduna, interneten bitartez ezagutzen nuen  baina orain  aurrez aurre neukan eta ez zeukan ez adarrik ezta buztanik ere –ezohikoa esan nahi dut-. Zenbat geunden  Rafari galdetu zion baina Rafak, ez zekien 11 edo 12 ginen – hamabigarrena ez dakit nondik atera zuen eta hamaikagarrenak azkenengo mezuan afaltzera etorriko zela zihoen -. 

Ea "Lizardi mintza elkarteak" zer esan nahi zuen galdetu zidan eta ekintza ezberdin bitartez euskararen erabilera bultzatzen dugula azaldu nion. Arraro xamar sentitu nintzen Burgosen horrelako azalpenak ematen eta Katalunian berdin egingo duten nire buruari galdetu nion.

Afaria bederatzietan izango zenez denbora izan genuen herriko tabernak bisitatzeko –pluralean bi zirelako eta herriko konnotazio politikorik gabe noski - . Iratxe eta Jesus amama –Iratxerena-  bisitatzeko aprobetxatu zuten. 88 urte ditu eta Cilleruelo de Brizia izeneko herrian bizi da, Soncillotik 7 kilometrora. Aizkora eskuan zuela agurtu zituen eta Jesusi ez dakigu zergatik baina “halako enborra holako ezpala ” etorri zitzaion burura. Aterpetxetik atera baino lehenago zaparrada ederra bota zuen eta bueltatu ginenean ere bai.

Afaldutakoan Borja futboleko emaitzen bila telebistari begira zegoela – hau infernu beltza athleticek berriro galdu-  eta Iñaki,  potolo izatea modan zegoeneko istorioak  kontatzen ari zela, laranja jaten egongelako atetik Koldo agertu zen –agertu eta baita desagertu ere-. Baina gosarirako berriro  ere ez zegoenez ametsetan ez ote ginen pentsatu genuen. Eta Koldo, Guadiana ibaiaren bezala, agertu eta desagertu zen igandean zehar ere.

Zerua goibel zegoenez ibilbidea mantendu edo laburrago bat egin pentsatu genuen baina zorionez ez aldatzea erabaki genuen. Koldo furgonetaz joango zen Pesquerara eta Ana gurekin bizikletaz eta Pesqueran  lanak trukatu eta denok pozik.  

 Atera eta hogei kilometrora lehenengo unitatea galdu genuen. Asierrek inertziaz lagunduta aldapa behera zela aprobetxatuz berotu egin zen eta nora joan behar zuen jakin gabe, zertarako? Ibilbide berria asmatu zuen –asmatu kasu honetan ez da “acertar” Rafa - . Esan behar da 30 km besterik ez zela pasatu  guri  larrituta telefonoz deitu baino lehenago. “Orbanejarako bidea galdetzeko eta han elkar ikusiko genuela” esan genion baina Orbanejan bera  ez zegoen eta beste bi unitate gehiago galdu genuen –gurpila zulatu ere bai -.

Pelotoia  ederto txikiagotu zitzaigun, egia da, eta putreak unitateak akabatzen egongo ez ote ziren pentsatu nuen. Jadanik imajinatu ahal nituen begiak aterata laguntza eske. Hau infernu beltza gutxi etorri eta are gutxiago bueltatu!

Pesquerarako bidea ikusgarria da benetan.  Ebroko ibaiak urtetan zehar moldatutako paisaia  ezin ederragoa  da.  Iratxe eta Borjarentzat “M” izeneko mendatetxoa prest genuen. Mortalentzako jateko eta deskantsatzeko ordua zen eta ibaia ondoan horixe egin genuen. Koldok bertako gazta goxoa erosi eta dastatzeko gonbidatu ere. Pesqueratik oraindik 40 km falta ziren, gainera okerreko bidea hartu genuen eta mendate bat igo behar izan genuen.

Zazpiak aldera aterpera ailegatu ginen eta 9etarako furgoneta Bilbon egon beharko zela pentsatzean eta auto ilarak  egongo zirelakoan e.a. nahikotxo agobiatu nintzen baina azkenean garaiz eta ondo bueltatzea lortu genuen eta jendea pozik geratu zela ikustean gu ere...pozik geratu ginen azkenean, arazo guztien gainetik, asteburu bikaina atera zelako. 

Martak egina