Panticosa - Bujaruelo - Gavarnie 2007 kronika

GORA ETA GORA BETI

Bidaia bat proiektatzen dugunean dena ondo ateratzea nahi izaten dugu: eguraldia ona izatea, inork minik ez hartzea,  inor ez galtzea...eta dena  ondo ateratzen denean normaltzat hartzen dugu, horrela izan beharko balitz bezala.  Eta gehienetan horrela izaten da zorionez.Honetan ere, horrela izan da eta San Nikolasek zerikusia izango ez ote duen jadanik hasi naiz pentsatzen zeren eta San Nikolasetik ateratzen gara eta bertara heldu ere. 

Ostiralean ateratzeko San Nikolas aurrean  bildu ginenean, aurpegi batzuk berriak, ezezagunak ziren, beste batzuk aspalditik ikusi gabe –Sara, Arturo,Frasko,Amaia- beste batzuk berriz gero eta gehiagotan ikusten ditugu eta gustura gainera –Kepa, Ana, Naiara- eta beste batzuk faltan bota izan genituen –Jabi, lanean beti bezala, Klemen , belarra mozten beti bezala ere, Joseba eta  lehenda,-osasuna dela eta ezin etorri-  Koldo  e.a.-.

Rakelek, gure DJ eta musika hornitzaile, autobusa girotu nahi bazuen ere autobuseko musika aparatuak zaila jarri zion.  Toki soberan zegoela aprobetxatuz batzuk lo egiteko prest agertzen ziren.

Liedenan, betiko geldialdiak,  gauzak errez aldatzen ez direla konprobatzeko balio zigun nahiz eta abestia “nola aldatzen diren gauzak” esan eta pikoloek inoiz ez utzitako denbora-pasari  berriro ere gogoz ekiten  ziotela ikusi ahal izan genuen zoritzarrez.

Pikolo gehiago errepidean  baina kasu honetan alkoholemia kanpaina zenez eta Manuk gidatu behar duenean zintzo portatzen denez berehala amaitu genuen.

Panticosako bainuetxera ailegatu ginenean berriro ere segurata bat –zenbat dirua errepresiorako!- autobusak ezin zuela pasatu “pero si nos ha dicho el del refugio que si” Rafak esan zion eta erantzuna “si, pero no, ya lo sabe él”.

Beraz motxilak hartu eta lanaz beteriko labirintoan murgildu ginen “hemendik” “ez, ezin da pasatu” buelta “hortik agian?” “bai baina kontuz lokatza dago eta ”.

Ezaguna egin zitzaidan toki bakarra “Casa de piedra” izan zen, ze pena, porlan beteriko paradisua !!  

Eguna leihotik sartu zitzaigun eta loguratuta altxatu ginen.  Casa de Piedra utzi  eta agian hurrengo batean ez zela egongo pentsatu nuen. Handik atera naizen bakoitzean ea bertikalean atera naiz altuera pausu bakoitzean nireganatzen. Elurra omen dago mendilepoan. Aurten berandu hasi bazen ere berandura arte egin du elurra. Brazatoseko ibonera ailegatzen garenean hamaikak dira eta hamaikak direnez zer egin? ba... hamaiketako. Itzik ez garela isildu Iratxe eta niri esaten digu eta, egia da, zertarako ukatu –ur azpian ez dakit isilduko ginen baina momentuz aldapa bat ez da nahiko gu isilarazteko-.

Baciaseko tontorrean elkartu gara eta Vignemaleri begira –ederra benetan- sukaldaritza ikastaroari hasiera ematen diogu “presaka ibiltzea modan dagoen gizarte honetan nola egin patata tortilla ordu eta erdi batean ” izenburupean. Hurrengorako Borjaren amamaren barazki purearen errezeta , ez galdu, zeren eta Borjak ez dela dopatzen esaten badu ere  bere sekretua amamaren purean dagoela jakin badakigu.

Mendilepoan tipo batek Arturori ea aurrez aurre dagoen mendia Perdido den galdetzen dio eta “perdido” bera bai dagoela pentsatzen dugu. Hori bai bere laguna ailegatzen denean ea ze mendia den galdetzen dio eta gure harridurarako  bistako dagoen zerbait izango balitz bezala “Vignemale” astiro, letra guztiak letreiatzen, bere jakinduriaz arro esaten dio.

GR11 jarraituz Bataneseko  haitzartea zeharkatzen dugu. Errekak nonahi eta zailtasunak zeharkatzeko, ura hotza, bestela Amaiari galdetu. Naiara eta bere lagunak aurreratu dira eta ni haiekin. Urrunetik sarrio bat ikusten dugu. Aspalditik ile-apaindegira ez dela joan dirudi eta burua makurtuta jira eta bira dabil gelditu gabe. “Mongien” eragina ote den ari garenean gugana dator eta itsu dagoela konturatzen gara. Beldurtuta dago eta gugandik ihes egin nahi du, baina hori baino, gero eta gehiago hurbiltzen zaigu eta orain beldurtuta dagoena Naiara da “alde, alde ”, oihukatzen dio eta bera alde egin nahian erreka zeharkatzen du kolpeka.

Kezkatuta mapari begira gaude, hiru ordu laurden pasa dira eta inor ez da agertzen. Zuzeneko bidean gaudela badakigu baina non dago jendea? Pixkanaka, pixkanaka Arantza hurbiltzen zaigu botak eskegita dituela eta  Kug-fu seriearen “matxinsalto txikia” gogorarazten digu.

Handik Buxaruelora bide luzea, ederra, berdea, urez, soinuz,kolorez eta lorez beterikoa. Ederra, ederra, ederra infinituraino eta gehiago. Aurrez aurre Vignemaleko harrizko horma aurpegia ematen, lotsagabea erakartzen, eta Arturo, gure mendizalerik mendizaleena liluratuta berari begira  “laster ikusiko gara” urrunetik errusiar izena daukan  haitzartea arakatzen duen bitartean. Inoiz, mendi tontor batean, mendiak duen erakargarritasun horri buruz hitz egingo digu akaso?

Baina mortalak garenez plazerik handiena, eta honetan adostasuna dago, merezitako garagardo freskoa, bigarrena berriz: dutxa –nahiko freskoa baita- eta Frasco, nahiko fresko, eskuoihala etxean ahaztuta biluzik gelatik dabil  inolako lotsarik gabe.

Aterpetxeko arduraduna, batzuen ustez, mendia bezain erakargarria da bere ile luzea alde batera eta bestera. Afaltzen ari garela Josuneren ondoan belauniko jartzen denean eta ahopean gosaltzeko ordua xuxurlatzen dionean poesia egiten ari dela dirudi, hau beroa!!! Izkinako mahaian berriz, ardo botilak husten diren heinean  zarata eta barreak gehiagotzen dira.

Afaldu ostean eguneko pasadizoak gogoratzeko beta izaten dugu eta bihar zer? Borjaren galdera. Bihar bi talde egin ahal dugu, batean Arturo, gure mendizalerik mendizaleena gora eta behera geldiezinik ibiltzen dena, eta bestean mortalak, hau da gu geu. Baina hori beste kontu bat da. Eta linea elektrikotik gora zoaztela  gogora ezazue beti  positibo positiborekin , ez nahastu gero,  zeren  eta energia ez da sortzen ezta desegiten ere, bakar bakarrik transformatzen da baina nahastuz gero frijitu ere egiten du  edo behintzat hala diote  Iratxek eta Naiarak  horretaz asko dakiela. 

Serradetseko aterpeko arduraduna argal argala da eta Frantzian gazteleraz egitean jartzen duten  aho borobil horrekin “ paga mañana nieve a 2000 metgos” esan digu. Gaurko eguna ere goibel dago eta tanta batzuk jausten ari dira. Batzuk granpoiak jarrita Brecharaino ari dira igotzen baina batek “Brechan ne pas de visibilite” esan digu eta hori, nahiz eta frantsesa ez  jakin ulertu egiten da. Eta, “si hay que ir se va pero ir pa na”.

Behin, ezagun batek, Serradetseko aterpea kokapenagatik inoiz ikusitako ederrena zela esan zidan eta bertan nagoela arrazoia ematen diot. 

Bidezidorretik behera tenperatura gora eta  Gavarnin sargoria gure zain baina ez ordea autobusa.  

Manuk, –gure mapa eta GPSrik gabeko txoferra- inoiz iparra galdu badu ere-, azkenean bide ona aurkitu zuen-.Hori bai, inoiz ez dugu jakingo zer dela eta agertu zen alkandorarik gabe.

Batzuk gogor saiatu arren –azken momenturaino ezta Rafa? – ez genuen inor galdu. Baina, pentsatzen jarrita, agian Rafak  bertan gelditu nahi zuen. Ez kezkatu Rafa, hurrengo zeharkaldia prestatzen hasi gara eta horretarako urte bat besterik ez da falta. Eta bitartean , koldarrak,  zaudeten zaudetela  oporretan ere, ekin euskarari eta ondo pasa.

P.D. Ez ahaztu web orrian esparru berria zabalduko dugula “Ardi bakoitza bere bikoitza” izenburupean  kontaktoak egiteko edo mendi materiala (gu geu) saltzeko. Horren material ona izanik ez dakit zelan dugun horrenbeste zailtasun saltzeko!! Beste tontor baterako tesia Iratxeren eskutik,  adoz??

Martak egina